Zdecydowanie trzeba mi zamkn\u0105\u0107 usta.<\/p>\n\n\n\n
Ca\u0142e \u017cycie mia\u0142am wra\u017cenie, jakby ca\u0142y \u015bwiat usi\u0142owa\u0142 mnie uciszy\u0107. Rzadko komu si\u0119 podoba\u0142o to, co m\u00f3wi\u0142am. A mo\u017ce jak m\u00f3wi\u0142am? Nie mam pewno\u015bci, kt\u00f3ry z tych czynnik\u00f3w odgrywa decyduj\u0105c\u0105 rol\u0119. <\/p>\n\n\n\n
Jako\u015b tak to si\u0119 dzia\u0142o, \u017ce to ja by\u0142am ignorowana. To moich test\u00f3w nikt nie chcia\u0142 czyta\u0107. Zw\u0142aszcza wtedy, kiedy sama o to prosi\u0142am. Je\u015bli wys\u0142a\u0142am anonimowo na konkurs, to jeszcze si\u0119 zdarza\u0142o. Kiedy osobi\u015bcie sz\u0142am porozmawia\u0107 z pseudo-popularnym lokalnie autorem, a zw\u0142aszcza poet\u0105, to ju\u017c zlewka by\u0142\u0105 totalna. Cz\u0142owiek nawet nie rzuci\u0142 okiem. To odrzucanie mnie by\u0142o obezw\u0142adniaj\u0105ce, zw\u0142aszcza kiedy by\u0142am nastolatk\u0105.<\/p>\n\n\n\n
W \u017cyciu doros\u0142ym, zw\u0142aszcza zawodowym te\u017c zdarza\u0142y si\u0119 „pere\u0142ki”. Pami\u0119tam pewien wyjazd na szkolenie do Wielkiej Brytanii. Razem z moimi kole\u017cankami i kolegami po fachu mieli\u015bmy zaj\u0119cia doskonal\u0105ce nasz warsztat jako nauczycieli j\u0119zyka angielskiego. Jedne z nich na temat zaawansowanej sk\u0142adni w tekstach naukowych prowadzi\u0142a starsza pani. Niez\u0142e to by\u0142y zaj\u0119cia. Wymagaj\u0105ce. Na przyk\u0142ad, porozcina\u0142a nam zdania na fragmenty i mieli\u015bmy je posk\u0142ada\u0107. W grupie oko\u0142o dziesi\u0119cioosobowej zdarzy\u0142o si\u0119, \u017ce jako jedyna wykona\u0142am zadanie poprawnie, ale reszta grupy z mocnym zaci\u0119ciem zaprzecza\u0142a mojej wersji. Starsza nauczycielka sta\u0142a tylko z boku i si\u0119 u\u015bmiecha\u0142a popatruj\u0105c na mnie, po czym podawa\u0142 wszystkim poprawn\u0105 odpowied\u017a. Moj\u0105 odpowied\u017a. Jednak reszta kompletnie nie wyci\u0105ga\u0142a z tego wniosk\u00f3w i sytuacja si\u0119 powtarza\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
W swojej ksi\u0105\u017cce Mam ADHD, autyzm i ca\u0142e spektrum mo\u017cliwo\u015bci<\/em> Dorota Musia\u0142owska trafnie to okre\u015bla „syndromem Kasandry”. Ca\u0142e \u017cycie na niego cierpi\u0119. I niewa\u017cne, \u017ce mam niezachwian\u0105 pewno\u015b\u0107 co do mojej racji, bo przemy\u015bla\u0142am wszystko pi\u0119\u0107set razy i inaczej mi nie chce wyj\u015b\u0107. Inni i tak nie b\u0119d\u0105 mnie s\u0142ucha\u0107, cho\u0107bym wy\u0142azi\u0142a z w\u0142asnej sk\u00f3ry.<\/p>\n\n\n\n Jeszcze nie rozkmini\u0142am do ko\u0144ca, sk\u0105d si\u0119 to bierze. By\u0107 mo\u017ce, jak zwr\u00f3ci\u0142a mi na to uwag\u0119 moja kole\u017canka, brakuje w moim g\u0142osie, a wi\u0119c i w wypowiedziach, emocjonalnej podszewki, tego drugiego dna, kt\u00f3re potwierdza moje s\u0142owa. Zawsze stara\u0142am si\u0119 by\u0107 semantycznie precyzyjna, \u017ceby „odpowiednie da\u0107 rzeczy s\u0142owo”. Okazuje si\u0119, \u017ce jednak nie jest wystarczaj\u0105ce. By\u0107 mo\u017ce chodzi o to, \u017ce za ma\u0142o w\u0142asnych interes\u00f3w usi\u0142uj\u0119 za\u0142atwi\u0107 moimi komunikatami. Powinnam m\u00f3wi\u0107, \u017ceby kogo\u015b zmanipulowa\u0107, przekona\u0107 do czego\u015b, nawet unikn\u0105\u0107 jakiego\u015b dzia\u0142ania (ostatnio jest to zatrwa\u017caj\u0105co popularne, mam wra\u017cenie). A ja po prostu przekazuj\u0119 informacje w mo\u017cliwie najbardziej czytelny spos\u00f3b. Okazuje si\u0119, \u017ce to absolutnie nie prowadzi do sensownego funkcjonowania w spo\u0142ecze\u0144stwie.<\/p>\n\n\n\n A co ze s\u0142owem pisanym? Teraz nie jest bynajmniej lepiej. Pisz\u0119, zapisuj\u0119 tony zeszyt\u00f3w, ale kiedy wysy\u0142am moje teksty w \u015bwiat, nie otrzymuj\u0119 \u017cadnego odzewu. Zniech\u0119cam si\u0119. Moje s\u0142owa wydaj\u0105 si\u0119 by\u0107 nic nie warte, zb\u0119dne, nieistotne. Czasem chc\u0119 po prostu zamilkn\u0105\u0107 i nic wi\u0119cej ni wysy\u0142a\u0107 w \u015bwiat. Zapisywa\u0107 jeszcze wi\u0119cej zeszyt\u00f3w, kt\u00f3rymi wy\u0142o\u017c\u0119 \u015bciany. Mo\u017ce kiedy\u015b kto\u015b we\u017amie jeden i przejrzy. Pomy\u015bli o mnie: „stara wariatka”. Nic nigdy tak naprawd\u0119 nie mia\u0142a do powiedzenia. Nie tak, jak inni, kt\u00f3rzy snuj\u0105 opowie\u015bci bez puenty. Ci, kt\u00f3rzy rozwlekaj\u0105 prost\u0105 fabu\u0142\u0119 o ludziach, kt\u00f3rzy si\u0119 zdradzili i nie maj\u0105 pieni\u0119dzy. Ci, kt\u00f3rzy bior\u0105 na warsztat ikoniczne postacie i robi\u0105 z nich rozmem\u0142ane ka\u0142u\u017ce. Ale mo\u017ce ja jestem z innej epoki. Mo\u017ce za szybko podejmuj\u0119 decyzje i nie potrafi\u0119 pisa\u0107 o niezdecydowaniu. Tak sobie w\u0142a\u015bnie my\u015bl\u0119 czytaj\u0105c zwyci\u0119skie teksty…<\/p>\n\n\n\n Mo\u017ce w og\u00f3le nie potrafi\u0119 pisa\u0107 i nigdy nie powinnam pr\u00f3bowa\u0107 tego robi\u0107.<\/p>\n\n\n\n A jednak tu jestem i prowadz\u0119 blog. Nie potrafi\u0119 nie pisa\u0107. Rzucam w \u015bwiat te moje skrawki. Niech istniej\u0105 w przestrzeni cyfrowej. Mo\u017ce komu\u015b si\u0119 na co\u015b przydadz\u0105.<\/p>\n\n\n\n Bo tak naprawd\u0119 interesuje mnie tylko jedno: m\u00f3wienie prawdy. Chc\u0119 dawa\u0107 prawd\u0119 i otrzymywa\u0107 prawd\u0119. Tylko na niej mog\u0119 budowa\u0107 moj\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 i uzyskiwa\u0107 r\u00f3wnowag\u0119. Jakiekolwiek od niej odst\u0119pstwa zaburzaj\u0105 moje poczucie bezpiecze\u0144stwa. Dla mnie s\u0142owa s\u0105 rzeczywiste. Chyba nie potrafi\u0119 do ko\u0144ca si\u0119 pogodzi\u0107 z ich abstrakcyjno\u015bci\u0105. One s\u0105 r\u00f3wnie rzeczywiste, jak to, do czego si\u0119 odnosz\u0105. Dlatego tak ci\u0119\u017cko mi si\u0119 pogodzi\u0107 z tym, jak lekko inni traktuj\u0105 to, co m\u00f3wi\u0105. Nie panuj\u0105 nad tym. Przecz\u0105 sami sobie i w ten spos\u00f3b buduj\u0105 alternatywne wersje rzeczywisto\u015bci. Gubi\u0119 si\u0119 w nich. Nie ogarniam.<\/p>\n\n\n\n I mo\u017ce w\u0142a\u015bnie na tym polega problem, \u017ce staram si\u0119 m\u00f3wi\u0107 prawd\u0119. Nie zawsze wygodn\u0105. Wi\u0119c lepiej mnie uciszy\u0107. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zdecydowanie trzeba mi zamkn\u0105\u0107 usta. Ca\u0142e \u017cycie mia\u0142am wra\u017cenie, jakby ca\u0142y \u015bwiat usi\u0142owa\u0142 mnie uciszy\u0107. Rzadko komu si\u0119 podoba\u0142o to, co m\u00f3wi\u0142am. A mo\u017ce jak m\u00f3wi\u0142am? Nie mam pewno\u015bci, kt\u00f3ry z tych czynnik\u00f3w odgrywa decyduj\u0105c\u0105 rol\u0119. Jako\u015b tak to si\u0119 dzia\u0142o, \u017ce to ja by\u0142am ignorowana. To moich test\u00f3w nikt nie chcia\u0142 czyta\u0107. Zw\u0142aszcza wtedy, kiedy sama o to prosi\u0142am. Je\u015bli wys\u0142a\u0142am anonimowo na konkurs, to jeszcze si\u0119 zdarza\u0142o. Kiedy osobi\u015bcie sz\u0142am porozmawia\u0107 z pseudo-popularnym lokalnie autorem, a zw\u0142aszcza poet\u0105, to ju\u017c zlewka by\u0142\u0105 totalna. Cz\u0142owiek nawet nie rzuci\u0142 okiem. To odrzucanie mnie by\u0142o obezw\u0142adniaj\u0105ce, zw\u0142aszcza kiedy by\u0142am nastolatk\u0105. W \u017cyciu doros\u0142ym, zw\u0142aszcza zawodowym te\u017c zdarza\u0142y si\u0119 „pere\u0142ki”. Pami\u0119tam pewien wyjazd na szkolenie do Wielkiej Brytanii. Razem z moimi kole\u017cankami i kolegami po fachu mieli\u015bmy zaj\u0119cia doskonal\u0105ce nasz warsztat jako nauczycieli j\u0119zyka angielskiego. Jedne z nich na temat zaawansowanej sk\u0142adni w tekstach naukowych prowadzi\u0142a starsza pani. Niez\u0142e to by\u0142y zaj\u0119cia. Wymagaj\u0105ce. Na przyk\u0142ad, porozcina\u0142a nam zdania na fragmenty i mieli\u015bmy je posk\u0142ada\u0107. W grupie oko\u0142o dziesi\u0119cioosobowej zdarzy\u0142o si\u0119, \u017ce jako jedyna wykona\u0142am zadanie poprawnie, ale reszta grupy z mocnym zaci\u0119ciem zaprzecza\u0142a mojej wersji. Starsza nauczycielka sta\u0142a tylko z boku i si\u0119 u\u015bmiecha\u0142a popatruj\u0105c na mnie, po czym podawa\u0142 wszystkim poprawn\u0105 odpowied\u017a. Moj\u0105 odpowied\u017a. Jednak reszta kompletnie nie wyci\u0105ga\u0142a z tego wniosk\u00f3w i sytuacja si\u0119 powtarza\u0142a. W swojej ksi\u0105\u017cce Mam ADHD, autyzm i ca\u0142e spektrum mo\u017cliwo\u015bci Dorota Musia\u0142owska trafnie to okre\u015bla „syndromem Kasandry”. Ca\u0142e \u017cycie na niego cierpi\u0119. I niewa\u017cne, \u017ce mam niezachwian\u0105 pewno\u015b\u0107 co do mojej racji, bo przemy\u015bla\u0142am wszystko pi\u0119\u0107set razy i inaczej mi nie chce wyj\u015b\u0107. Inni i tak nie b\u0119d\u0105 mnie s\u0142ucha\u0107, cho\u0107bym wy\u0142azi\u0142a z w\u0142asnej sk\u00f3ry. Jeszcze nie rozkmini\u0142am do ko\u0144ca, sk\u0105d si\u0119 to bierze. By\u0107 mo\u017ce, jak zwr\u00f3ci\u0142a mi na to uwag\u0119 moja kole\u017canka, brakuje w moim g\u0142osie, a wi\u0119c i w wypowiedziach, emocjonalnej podszewki, tego drugiego dna, kt\u00f3re potwierdza moje s\u0142owa. Zawsze stara\u0142am si\u0119 by\u0107 semantycznie precyzyjna, \u017ceby „odpowiednie da\u0107 rzeczy s\u0142owo”. Okazuje si\u0119, \u017ce jednak nie jest wystarczaj\u0105ce. By\u0107 mo\u017ce chodzi o to, \u017ce za ma\u0142o w\u0142asnych interes\u00f3w usi\u0142uj\u0119 za\u0142atwi\u0107 moimi komunikatami. Powinnam m\u00f3wi\u0107, \u017ceby kogo\u015b zmanipulowa\u0107, przekona\u0107 do czego\u015b, nawet unikn\u0105\u0107 jakiego\u015b dzia\u0142ania (ostatnio jest to zatrwa\u017caj\u0105co popularne, mam wra\u017cenie). A ja po prostu przekazuj\u0119 informacje w mo\u017cliwie najbardziej czytelny spos\u00f3b. Okazuje si\u0119, \u017ce to absolutnie nie prowadzi do sensownego funkcjonowania w spo\u0142ecze\u0144stwie. A co ze s\u0142owem pisanym? Teraz nie jest bynajmniej lepiej. Pisz\u0119, zapisuj\u0119 tony zeszyt\u00f3w, ale kiedy wysy\u0142am moje teksty w \u015bwiat, nie otrzymuj\u0119 \u017cadnego odzewu. Zniech\u0119cam si\u0119. Moje s\u0142owa wydaj\u0105 si\u0119 by\u0107 nic nie warte, zb\u0119dne, nieistotne. Czasem chc\u0119 po prostu zamilkn\u0105\u0107 i nic wi\u0119cej ni wysy\u0142a\u0107 w \u015bwiat. Zapisywa\u0107 jeszcze wi\u0119cej zeszyt\u00f3w, kt\u00f3rymi wy\u0142o\u017c\u0119 \u015bciany. Mo\u017ce kiedy\u015b kto\u015b we\u017amie jeden i przejrzy. Pomy\u015bli o mnie: „stara wariatka”. Nic nigdy tak naprawd\u0119 nie mia\u0142a do powiedzenia. Nie tak, jak inni, kt\u00f3rzy snuj\u0105 opowie\u015bci bez puenty. Ci, kt\u00f3rzy rozwlekaj\u0105 prost\u0105 fabu\u0142\u0119 o ludziach, kt\u00f3rzy si\u0119 zdradzili i nie maj\u0105 pieni\u0119dzy. Ci, kt\u00f3rzy bior\u0105 na warsztat ikoniczne postacie i robi\u0105 z nich rozmem\u0142ane ka\u0142u\u017ce. Ale mo\u017ce ja jestem z innej epoki. Mo\u017ce za szybko podejmuj\u0119 decyzje i nie potrafi\u0119 pisa\u0107 o niezdecydowaniu. Tak sobie w\u0142a\u015bnie my\u015bl\u0119 czytaj\u0105c zwyci\u0119skie teksty… Mo\u017ce w og\u00f3le nie potrafi\u0119 pisa\u0107 i nigdy nie powinnam pr\u00f3bowa\u0107 tego robi\u0107. A jednak tu jestem i prowadz\u0119 blog. Nie potrafi\u0119 nie pisa\u0107. Rzucam w \u015bwiat te moje skrawki. Niech istniej\u0105 w przestrzeni cyfrowej. Mo\u017ce komu\u015b si\u0119 na co\u015b przydadz\u0105. Bo tak naprawd\u0119 interesuje mnie tylko jedno: m\u00f3wienie prawdy. Chc\u0119 dawa\u0107 prawd\u0119 i otrzymywa\u0107 prawd\u0119. Tylko na niej mog\u0119 budowa\u0107 moj\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 i uzyskiwa\u0107 r\u00f3wnowag\u0119. Jakiekolwiek od niej odst\u0119pstwa zaburzaj\u0105 moje poczucie bezpiecze\u0144stwa. Dla mnie s\u0142owa s\u0105 rzeczywiste. Chyba nie potrafi\u0119 do ko\u0144ca si\u0119 pogodzi\u0107 z ich abstrakcyjno\u015bci\u0105. One s\u0105 r\u00f3wnie rzeczywiste, jak to, do czego si\u0119 odnosz\u0105. Dlatego tak ci\u0119\u017cko mi si\u0119 pogodzi\u0107 z tym, jak lekko inni traktuj\u0105 to, co m\u00f3wi\u0105. Nie panuj\u0105 nad tym. Przecz\u0105 sami sobie i w ten spos\u00f3b buduj\u0105 alternatywne wersje rzeczywisto\u015bci. Gubi\u0119 si\u0119 w nich. Nie ogarniam. I mo\u017ce w\u0142a\u015bnie na tym polega problem, \u017ce staram si\u0119 m\u00f3wi\u0107 prawd\u0119. Nie zawsze wygodn\u0105. Wi\u0119c lepiej mnie uciszy\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12],"tags":[],"class_list":["post-59","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-komunikacja"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/spektralka.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/59","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/spektralka.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/spektralka.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/spektralka.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/spektralka.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=59"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/spektralka.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/59\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":60,"href":"https:\/\/spektralka.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/59\/revisions\/60"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/spektralka.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=59"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/spektralka.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=59"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/spektralka.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=59"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}